Ακούω Μίκη Θεοδωράκη. Σε ποιο κόμμα ανήκω;

   Πριν από λίγες μέρες άκουσα στο ραδιόφωνο στην πρωινή ζώνη τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Κατευθείαν αναρωτήθηκα αν πλησιάζει το πολυτεχνείο ή αν ακούω κάποιο ραδιόφωνο αριστερών πεποιθήσεων. Τελικά όλα οφείλονταν στη διάθεση CD με έργα του μεγάλου αυτού Έλληνα από εφημερίδα των Αθηνών. Για κάποιο περίεργο λόγο όμως, στις δύσκολες μέρες που ζούμε όλοι μας,  κάθε εικόνα του παρελθόντος, ακόμα και ένα τραγούδι, μας φέρνει στο μυαλό το πώς αντιμετωπίζαμε κάποια πράγματα πριν την κρίση.  Έτσι βλέπουμε τα λάθη μας ή τα σωστά μας, μήπως και τα διορθώσουμε κάποτε.

      Ακούγοντας λοιπόν τους μελοποιημένους στίχους των Ελλήνων κατόχων Νόμπελ Σεφέρη και Ελύτη, δεν μπορώ να μην σκεφτώ το παραμύθι  που έχουμε φάει σαν λαός για δεκαετίες τώρα. Και αναφέρομαι φυσικά στο κουτόχορτο της δεξιάς-αριστεράς διαμάχης. Μιλάω για τότε που για να ακούς Μίκη  έπρεπε να είσαι αριστερός. Οι Έλληνες του μέλλοντος δεν πιστεύω να κρίνουν με κολακευτικά λόγια τα «μπλε» και «πράσινα» καφενεία. Ούτε τον χαρακτηρισμό σαν αριστερού όποιου άκουγε τραγούδια του Θεοδωράκη ή του Λοΐζου. Ούτε τον χαρακτηρισμό σαν «χουντικού»  ή «Βασιλικού» όποιου δεν δήλωνε «σοσιαλιστής» ή «προοδευτικός»

      Σήμερα μαθαίνουμε για διάφορους τυχάρπαστους , οι οποίοι αφού καταλήστευσαν την Ελλάδα την χρεοκόπησαν, καταδικάζοντας τους Έλληνες σε ένα πολύ δύσκολο παρόν και σε ένα εξίσου δύσκολο, αν όχι δυσκολότερο μέλλον. Μοιραία αναλογιζόμαστε τώρα τι κάναμε εμείς όσο η Ελλάδα καταστρέφονταν;

Θα σας πω εγώ τι κάναμε. Τους ψηφίζαμε, τους στηρίζαμε και ακόμα χειρότερα τους δικαιολογούσαμε σε ότι κάνανε. Βλέπαμε ανθρώπους να καταλαμβάνουν εξουσία και να πλουτίζουν εν μία νυκτί, και δεν λέγαμε τίποτα γιατί ήταν «δικός μας». Ακόμα χειρότερα βλέπαμε την πολιτική σαν μια «πυραμίδα», όπου όποιος ανεβαίνει κομματικά «φτιάχνεται» και ανοίγει τον δρόμο για τους από κάτω. Ο πολιτικός αντίπαλος ήταν αντίπαλος ποδοσφαιρικού επιπέδου. Είχε λάθος στα πάντα, καμιά του άποψη  δεν ήταν σωστή. Αντιμετωπίσαμε φαινόμενα ακραία, όπως σε καλλιτεχνικό επίπεδο όπως προαναφέραμε Δεν ακουγόταν τραγουδιστές από κρατικά ΜΜΕ μόνο και μόνο γιατί δεν ήταν αρεστοί πολιτικά. Και τώρα;

Τώρα φτάσαμε στο άλλο άκρο Οι Έλληνες ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου συζητάμε και συμφωνούμε ή διαφωνούμε, κριτικάρουμε και προτείνουμε.  Παρόλα αυτά όμως δεν βλέπουμε η βούληση του μέσου Έλληνα να πραγματοποιείται από τους πολιτικούς.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής. Έχουμε λοιπόν μέλλον; Εγώ πιστεύω ότι έχουμε αρκεί να μην υποκύψουμε στις νέες μπαρούφες. Γιατί τώρα που η μπαρούφα «δεξιός-αριστερός» δεν πιάνει βομβαρδιζόμαστε με νέες μπαρούφες. «Όλοι ίδιοι είναι», «δεν υπάρχει άλλη λύση», «είμαστε μικροί για να αντιδράσουμε» κτλ.

Όσοι έχουμε λίγο ακόμα μυαλό στο κεφάλι μας δεν πρέπει να (ξανά)τσιμπήσουμε.

Αλλιώς θα είμαστε πραγματικά άξιοι της μοίρας μας.