Ακούω Μίκη Θεοδωράκη. Σε ποιο κόμμα ανήκω;

   Πριν από λίγες μέρες άκουσα στο ραδιόφωνο στην πρωινή ζώνη τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Κατευθείαν αναρωτήθηκα αν πλησιάζει το πολυτεχνείο ή αν ακούω κάποιο ραδιόφωνο αριστερών πεποιθήσεων. Τελικά όλα οφείλονταν στη διάθεση CD με έργα του μεγάλου αυτού Έλληνα από εφημερίδα των Αθηνών. Για κάποιο περίεργο λόγο όμως, στις δύσκολες μέρες που ζούμε όλοι μας,  κάθε εικόνα του παρελθόντος, ακόμα και ένα τραγούδι, μας φέρνει στο μυαλό το πώς αντιμετωπίζαμε κάποια πράγματα πριν την κρίση.  Έτσι βλέπουμε τα λάθη μας ή τα σωστά μας, μήπως και τα διορθώσουμε κάποτε.

      Ακούγοντας λοιπόν τους μελοποιημένους στίχους των Ελλήνων κατόχων Νόμπελ Σεφέρη και Ελύτη, δεν μπορώ να μην σκεφτώ το παραμύθι  που έχουμε φάει σαν λαός για δεκαετίες τώρα. Και αναφέρομαι φυσικά στο κουτόχορτο της δεξιάς-αριστεράς διαμάχης. Μιλάω για τότε που για να ακούς Μίκη  έπρεπε να είσαι αριστερός. Οι Έλληνες του μέλλοντος δεν πιστεύω να κρίνουν με κολακευτικά λόγια τα «μπλε» και «πράσινα» καφενεία. Ούτε τον χαρακτηρισμό σαν αριστερού όποιου άκουγε τραγούδια του Θεοδωράκη ή του Λοΐζου. Ούτε τον χαρακτηρισμό σαν «χουντικού»  ή «Βασιλικού» όποιου δεν δήλωνε «σοσιαλιστής» ή «προοδευτικός»

      Σήμερα μαθαίνουμε για διάφορους τυχάρπαστους , οι οποίοι αφού καταλήστευσαν την Ελλάδα την χρεοκόπησαν, καταδικάζοντας τους Έλληνες σε ένα πολύ δύσκολο παρόν και σε ένα εξίσου δύσκολο, αν όχι δυσκολότερο μέλλον. Μοιραία αναλογιζόμαστε τώρα τι κάναμε εμείς όσο η Ελλάδα καταστρέφονταν;

Θα σας πω εγώ τι κάναμε. Τους ψηφίζαμε, τους στηρίζαμε και ακόμα χειρότερα τους δικαιολογούσαμε σε ότι κάνανε. Βλέπαμε ανθρώπους να καταλαμβάνουν εξουσία και να πλουτίζουν εν μία νυκτί, και δεν λέγαμε τίποτα γιατί ήταν «δικός μας». Ακόμα χειρότερα βλέπαμε την πολιτική σαν μια «πυραμίδα», όπου όποιος ανεβαίνει κομματικά «φτιάχνεται» και ανοίγει τον δρόμο για τους από κάτω. Ο πολιτικός αντίπαλος ήταν αντίπαλος ποδοσφαιρικού επιπέδου. Είχε λάθος στα πάντα, καμιά του άποψη  δεν ήταν σωστή. Αντιμετωπίσαμε φαινόμενα ακραία, όπως σε καλλιτεχνικό επίπεδο όπως προαναφέραμε Δεν ακουγόταν τραγουδιστές από κρατικά ΜΜΕ μόνο και μόνο γιατί δεν ήταν αρεστοί πολιτικά. Και τώρα;

Τώρα φτάσαμε στο άλλο άκρο Οι Έλληνες ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου συζητάμε και συμφωνούμε ή διαφωνούμε, κριτικάρουμε και προτείνουμε.  Παρόλα αυτά όμως δεν βλέπουμε η βούληση του μέσου Έλληνα να πραγματοποιείται από τους πολιτικούς.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής. Έχουμε λοιπόν μέλλον; Εγώ πιστεύω ότι έχουμε αρκεί να μην υποκύψουμε στις νέες μπαρούφες. Γιατί τώρα που η μπαρούφα «δεξιός-αριστερός» δεν πιάνει βομβαρδιζόμαστε με νέες μπαρούφες. «Όλοι ίδιοι είναι», «δεν υπάρχει άλλη λύση», «είμαστε μικροί για να αντιδράσουμε» κτλ.

Όσοι έχουμε λίγο ακόμα μυαλό στο κεφάλι μας δεν πρέπει να (ξανά)τσιμπήσουμε.

Αλλιώς θα είμαστε πραγματικά άξιοι της μοίρας μας.

Γενίτσαροι ανθέλληνες ή απλά Γερμανοί;

Διάβασα και εγώ με προσοχή τις δηλώσεις του νεαρού πρωταθλητή του καγιάκ. Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι το παιδί το σκέφτηκε σοβαρά. Στάθμισε τα υπέρ και τα κατά στην επιλογή εθνικότητας. Σύγκρινε τις συνθήκες προπόνησης, τις προοπτικές ανάδειξης, την μελλοντική αποκατάσταση και το σίγουρο μέλλον. Και φυσικά διάλεξε τη σημαία της Γερμανίας. Είπε δε το παιδί ξεκάθαρα ότι αυτό έγινε λόγω των συνθηκών. Αν δηλαδή η Ελλάδα του παρείχε καλύτερη ποιότητα στην προπόνηση και περισσότερη υποστήριξη, και φυσικά μια καλύτερη εξασφάλιση για το μέλλον, θα μπορούσε και να το  σκεφτεί. Όπως ο φίλος του ο πρωταθλητής που αγωνίζεται σαν Ελληνας αλλά δεν είναι ικανοποιημένος και ψάχνει σημαία για να αγωνιστεί. Και φυσικά δεν θα αγωνιστεί σαν Γερμανός γιατί αυτοί έχουν αθλητή. Τον φίλο του τον Τασιάδη.


           Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι σας κάνει εντύπωση. Βλέπετε δηλώσεις ενός Γερμανού στα Ελληνικά. Το ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα δεν σημαίνει τίποτα απολύτως. Φαντάζομαι ότι όπως λέμε ότι Ελληνας είναι όποιος κατέχει την Ελληνική παιδεία, αντίστοιχα Γερμανός είναι όποιος κατέχει τη Γερμανική παιδεία. Δηλαδή ο αντικαγκελάριος Ρέσλερ δεν είναι Γερμανός; Απλά τώρα είδαμε μια Ελληνική έκδοση. Έναν Ρέσλερ Έλληνα. Απόλυτα σεβαστή επιλογή.
Εμένα ποιο πολύ θα με ενοχλούσε αν κάποιος Έλληνας παράγοντας έμπαινε στο τρυπάκι της πλειοδοσίας και "έντυνε" τον Τασιάδη με τα γαλανόλευκα. Γιατί τότε πως θα μπορούσαμε να ππύμε στα παιδιά μας για το ήθος που πρέπει να επικρατεί στον αθλητισμό και για το "ευ αγωνίζεσθαι;" πως θα πούμε στα παιδιά μας ότι δεν αγοράζονται και δεν πωλούνται όλα, αν βέβαια θέλουμε να κρατήσουμε την ανθρωπιά μέσα στην κοινωνία μας;
Θα γυρίσει ο νέος και θα σου απαντήσει "καλά όλα αυτά, αλλά έχεις κανα καλό γιατρό, να μας δώσει κανά καλό χάπι, να τσιμπήσουμε μεταλειάκι να γίνουμε μπάτσοι να τρέχει ο μισθός;"


Αυτό για μένα δεν είναι αθλητισμός, είναι ντροπή


Ας μείνει λοιπόν το παιδί εκεί που είναι, και εύχομαι να έχει πάντα επιτυχίες. Εμείς δεν πρέπει να
ξαναασχοληθούμε. Στην τελική τι μας νοιάζει τι κάνουν οι Γερμανοί αθλητές;

ΟΙ ΕΥΧΕΣ

 

 Όπως είναι γνωστό η χώρα μας λατρεύει τις υπερβολές. Έτσι για παράδειγμα ποτέ δεν ευχόμαστε ένα σκέτο «Χρόνια Πολλά». Συνήθως συνοδεύουμε και με κάτι άλλο ανέφικτο. Για παράδειγμα λέμε «Χρόνια πολλά χιλιόχρονος». Είναι δυνατόν να ζήσει κανένας χίλια χρόνια; Φυσικά και όχι. Το σπορ της υπερβολής στις ευχές λοιπόν το εξασκούμε παραδοσιακά. «Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά», «να είσαι γερός σαν ταύρος», «Ο θεός να μου κόβει χρόνια να του δίνει μέρες» και άλλα πολλά. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξη μου όταν τις προάλλες που είχα τα γενέθλια μου, ένας αγαπημένος φίλος μου ευχήθηκε μέσω facebook. «Χρόνια πολλά. Να ζήσεις να γεράσεις, να πάρεις σύνταξη». Έβγαλε δηλαδή το «Χιλιόχρονος» ή έστω «εκατόχρονος» και έβαλε τη σύνταξη στη διαδικασία της ευχής. Με την ίδια προφανώς πιθανότητα εκπλήρωσης. Σημεία των καιρών θα μου πει κάποιος. Απλώς μια απορία θέλω να κάνω. Ποιο είναι το επόμενο βήμα κατάθλιψης; Θα τηλεφωνούμε στους φίλους μας στην ονομαστική τους γιορτή και θα λέμε «Χρόνια σου πολλά. Εύχομαι ολόψυχα να έχεις κάθε μέρα φαΐ στο τραπέζι σου»; Ή θα λέμε «Χριστός Ανέστη. Καλή ιατρική περίθαλψη»; Μη γελιέστε. Αυτό δεν το κάναμε ούτε την κατοχή, ούτε στην τουρκοκρατία, τότε που κυριολεκτικά κάποιοι πέθαιναν από την πείνα ή τις κακουχίες. Τι θα κάνουμε τότε; Ας κάνουμε ότι κάναν οι Έλληνες σε όλες τις δύσκολες στιγμές. Να ευχόμαστε «Καλή Λευτεριά». Μα είμαστε σκλαβωμένοι; Θα πει κανείς. Εγώ δεν ξέρω. Όπως αισθάνεται ο καθένας.

Υ.Γ.      Ελεύθερος -η –ο    αυτός που δεν υπόκειται στη βούληση άλλου, που πράττει σύμφωνα με τη δική του βούληση, χωρίς να εμποδίζεται ή να καθοδηγείται από άλλον. ANTΙΘΕΤΟ υπόδουλος, υποδουλωμένος.